از صحبت های نیمه تمام بدم میاد. از منتقدانِ فیلم های پایان باز م. و من باید بنویسم که چقدر سوم خوش گذشت و شما بفهمید چقد سومِ من شیرینه. از طرفی ترس دارم از اینکه روزی بیام و حسرت بخورم که چرا دوستام دیگه سوم الِف ی نیستن. و چرا دیگه من مثلِ سوم الِف ی ها رفتار نمیکنم. چرا دیگه اونجوری از ته دل نمیخندم. و چی داره جلو خنده هامو میگیره. چرا هرچی بزرگتر میشم دفعات خندیدنم و عمق خنده هام کمت

یادته از چمدونی که داره پر میشه گفتم؟ از رفتن. میخوام بیشتر بگم. اونقد که دلِ توعم پر شه از اینکه دارم کَنده میشم از این خونه، که هجده ساله دارم تو ش زندگی میکنم. مثلا سر صُب تو آشپزخونه پرده هارو بدی کنار، نور خوشگل بیفته تو اتاق و صبحِ نیشابور رُ تجربه کردن تو تهران نیست. اصلا تهران صبح نداره. همَش شبه انگار. دود. یا بوی سیب های باغ مون رُ کجا داره آخه؟ باغ های نیشابور میفهمید چیه؟ س

یکی از همین شبای پاییزی که قبل تر ها گفتم چقد عزیز ـَن، قبل تر ها گفتم که نشستیم با دوستم چایی خوردیم و هی از محاسنِ پاییز گفتیم، دلبند و دل خواهی داد زدیم و حلوای من خوندیم و داستان همشهری ورق زدیم، میشینم و گوش میدم به حرف همون دوستم. و دلم میخواد یکی باشه برم بشینم و زار بزنم و بگم چقد پشیمون ـَم. و های های گریه کنم و مطمئن باشم داره با گریه ی من گریه میکنه. دوستمه. مثلِ آدم بزرگا ن